Notatki Mistrza Gry. Jak nie zgubić własnej kampanii

Karczmarz z pierwszego spotkania okazuje się informatorem. Gracze zaprzyjaźnili się z NPC-em, którego miałeś wykorzystać tylko raz. Ktoś obiecał przysługę kapłanowi trzy miesiące temu, drużyna znalazła klucz, którego przeznaczenia jeszcze nie zna, a w międzyczasie zmieniłeś trzy razy pomysł na głównego antagonistę.

I nagle problemem nie jest wymyślanie kampanii. Problemem jest przypomnienie sobie, co już właściwie wydarzyło się przy stole.

Dobre notatki Mistrza Gry nie powinny dokumentować wszystkiego. Powinny przede wszystkim pozwalać szybko odzyskać kontekst.

Jednym z najłatwiejszych sposobów na stworzenie sobie problemu jest próba zapisywania wszystkiego.

Gracze rozmawiali z kupcem, potem poszli do karczmy, później była bójka, następnie rozmawiali ze strażnikiem...

Po kilku sesjach masz kilka stron tekstu i nadal nie potrafisz szybko odpowiedzieć na pytanie:

Notatki z sesji powinny wyłapywać rzeczy, które mogą mieć znaczenie później. Warto zapisać przede wszystkim:

• ważne decyzje graczy,
• nowe informacje zdobyte przez drużynę,
• obietnice i zobowiązania,
• zmiany w relacjach z NPC-ami,
• zdobyte lub utracone przedmioty,
• otwarte wątki,
• konsekwencje działań graczy.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy część informacji masz w dokumencie ze scenariuszem, część w notatniku, NPC-ów w osobnym pliku, mapę gdzie indziej, a kilka pomysłów nadal siedzi w wiadomości wysłanej samemu sobie.

Przy krótkiej przygodzie można z tym żyć. Przy kampanii trwającej kilkanaście albo kilkadziesiąt sesji zaczyna robić się ciężko.

Nie oznacza to, że wszystko musi znajdować się na jednej gigantycznej stronie. Wręcz przeciwnie.

Chodzi o to, żeby informacje miały swoje miejsce.

NPC powinien być NPC-em. Lokacja lokacją. Przedmiot przedmiotem. Notatka z sesji powinna opisywać wydarzenia, zamiast kopiować wszystkie informacje o postaciach i miejscach, które się podczas niej pojawiły.

Dzięki temu, kiedy coś się zmienia, aktualizujesz informację raz.

Jeżeli kapitan straży stracił oko podczas piątej sesji, nie chcesz później zastanawiać się, czy poprawiłeś jego opis w trzech różnych dokumentach.

Przy projektowaniu notatek łatwo myśleć kategoriami sesji: sesja 1, sesja 2, sesja 3.

To dobry sposób na prowadzenie kroniki, ale nie zawsze najlepszy sposób na prowadzenie kampanii.

Podczas gry znacznie częściej szukasz odpowiedzi na pytania:

• „Jak nazywał się właściciel tej karczmy?”
• „Co gracze wiedzą o kulcie?”
• „Kto obecnie kontroluje ten fragment miasta?”
• „Gdzie zdobyli ten medalion?”

Dlatego poza notatkami z kolejnych spotkań warto trzymać osobno najważniejsze elementy świata i kampanii.

Przy NPC-ie możesz zapisać jego aktualny stosunek do drużyny. Przy lokacji informacje odkryte przez graczy. Przy organizacji jej członków i cele. Przy przedmiocie jego pochodzenie i obecnego właściciela.

W Talehaven właśnie dlatego NPC-e, lokacje, przedmioty, dokumenty, mapy czy wydarzenia mogą funkcjonować jako osobne elementy kampanii. Notatka nie musi przechowywać całego świata. Może po prostu prowadzić do rzeczy, których dotyczy.

Nie musisz po każdej grze pisać trzystronicowego raportu. Wystarczy kilka minut.

Najlepiej odpowiedzieć sobie na kilka prostych pytań:

• Co istotnego wydarzyło się podczas tej sesji?
• Co zmienili gracze?
• Jakie nowe wątki się pojawiły?
• Które stare wątki zostały zamknięte?
• Kto może zareagować na działania drużyny?

To ostatnie pytanie jest szczególnie przydatne.

Gracze często pamiętają przede wszystkim swoje działania. MG musi pamiętać również ich konsekwencje.

Jeżeli drużyna okradła kupca, dla graczy scena mogła zakończyć się wraz z wyjściem ze sklepu. Dla kampanii może być dopiero początkiem problemu.

Krótka notatka:

jest często bardziej użyteczna niż pół strony opisu całej sceny.

Nie każda informacja musi od razu prowadzić do przygotowanej historii.

• Gracze znajdują sygnet z dziwnym herbem? Zapisz go.
• Podsłuchują nazwisko osoby, której jeszcze nie znają? Zapisz je.
• Wchodzą w konflikt z przypadkowym strażnikiem? Być może wróci kiedyś do kampanii.

Jedną z największych zalet dobrych notatek jest właśnie możliwość wracania do takich rzeczy kilka sesji później.

Nie musisz od razu wiedzieć, czym jest znaleziony sygnet. Wystarczy, że pamiętasz, gdzie został znaleziony, kto go ma i co gracze już o nim wiedzą.

Kiedy później będziesz potrzebował nowego tropu, masz gotowy element świata, który nie pojawia się znikąd.

Kampania zaczyna wtedy sprawiać wrażenie spójniejszej, choć często jej połączenia powstały dopiero po drodze.

Najprostszy test jakości notatek możesz zrobić przed kolejną sesją. Spróbuj znaleźć:

• nazwisko NPC-a sprzed pięciu spotkań,
• ostatnie miejsce pobytu ważnego przeciwnika,
• przedmiot zdobyty kilka sesji wcześniej,
• niedokończony wątek,
• informację, której gracze jeszcze nie odkryli.

Jeżeli każda z tych rzeczy wymaga przeglądania kilku dokumentów i używania wyszukiwarki na ślepo, problemem nie jest Twoja pamięć.

Problemem jest struktura notatek.

To właśnie ten problem staramy się rozwiązywać w Talehaven. Kampania nie musi być jednym wielkim dokumentem. Możesz budować ją z NPC-ów, lokacji, map, przedmiotów, osi czasu, dokumentów i notatek, a później łączyć te elementy ze sobą tak, żeby podczas sesji szybko dotrzeć do potrzebnej informacji.

Nie chodzi o zapisywanie większej liczby rzeczy. Chodzi o to, żeby rzeczy, które już zapisałeś, dało się później znaleźć. O tym, jak korzystać z nich w trakcie samej gry, pisaliśmy we wpisie o laptopie za ekranem MG.

Bo po dwudziestu sesjach największym przeciwnikiem Mistrza Gry naprawdę nie musi być główny złoczyńca kampanii.

Czasem wystarczy własny folder z notatkami.